Kazachstan

Kazachstan, het grootste land in Centraal-Azië en het op acht na grootste land ter wereld en kent ‘slechts’ een populatie van bijna 15 miljoen mensen. Het land kent letterlijk hoogtepunten en dieptepunten. Het hoogste punt wordt gevormd door de bergtop Khan Tengri. Deze bergtop op de grens met Kirgizië is ongeveer 7.000 meter hoog. Het diepste punt bevindt zich op de Karagiye-laagvlakte en ligt 132 meter onder zeeniveau. In de ‘slechts’ twee weken die wij tot onze beschikking hadden in Kazachstan beperkten we ons tot het gebied rondom de gezellige stad Almaty en genoten we van de schitterende bergen van het Tien Shan massief.

Lees hieronder onze belevenissen in dit deel van Kazachstan.

Dinsdag 13 augustus 2019

Almaty

Voordat we het douanegebouw van Kazachstan binnen konden, kregen we een migratiekaart uitgedeeld van een militair. Op het halve A5-je hoefden we alleen naam, paspoortnummer en handtekening te zetten.  Beetje overbodig, maar wel een belangrijk document.

We hadden al snel een inreisstempel van Kazachstan in het paspoort en daarna moest de bagage door de röntgenscanner.  De snuffel-Duitse herder had geen oog voor ons en liep kwispelend langs onze rugzakken.

Eenmaal in Kazachstan stapten we in dezelfde bus, die er langer over deed om de grens te passeren dan wij zelf en reden we naar Almaty. Het landschap werd heuvelachtig en dor en was niet erg opwindend. De weg was in goede conditie en de chauffeur reed relaxed, soms zelfs ietwat aan de rustige kant, maar dat vonden wij helemaal geen.

Na een tijdje kwamen we op de hoofdweg tussen Almaty en Taraz.  Die werd opnieuw geasfalteerd of anders gezegd… deze werd van beton gemaakt. Dit leverde enkele korte omleidingen op op de plaats waar bruggetjes werden gebouwd.  Weer verderop stonden we kort in de file vanwege een (eenzijdig) ongeval.  Van de betrokken auto was niet veel meer over.

Tegen 16.00 uur kwamen we aan in Almaty op het “Sairan” avtovokzaly busstation, dat vlakbij het Sairan reservoir ligt. Het Sairan reservoir is een erg groot meer midden in de stad waar we mensen in zagen zwemmen en waar je zandstrandjes aantreft. 

Aan de overkant van de drukke zesbaansweg, die gelukkig wel werd gescheiden door een groenstrook was een bank. We staken de straat over en konden op de groenstrook even wachten voor het oversteken van de andere rijbaan. In de bank was het redelijk druk. Een bewaker gaf ons een nummertje, maar we waren toch al snel aan de beurt. We wisselden maar meteen € 150,- wisselden voor Kazakhse Tengi.

We staken de zesbaans weg weer over en hielden vervolgens bus 65 aan langs de weg. Leuke bijkomstigheid is dat en bus ook stopt als er geen halte is. De bus ging in ieder geval richting het centrum.  Zoals we inmiddels wel gewend zijn, sloeg de bus rechtsaf terwijl we dat niet wilden, want de bus reed nu niet langer meer in de richting van het centrum. Maar we bleven stoïcijns zitten. op Maps.me konden we volgen waar we waren en op zich leek de route die de bus aflegde nog niet zo slecht te zijn.

Uiteindelijk bracht de bus ons toch tot vlakbij één van de hostals die we op Booking hadden gevonden, maar nog niet hadden geboekt. We stapten uit op de hoek van de Dostyk Avenue en de Kabanbai Batyrstraat.

Het eerste hostal, Hostal Alma, was vol en Marjolijn ging kijken bij de twee anderen.  Bij Bal-moral hotel, dat iets verder in dezelfde straat ligt, spraken ze bij de receptie geen Engels en bleek de walk-in tarief hoger te liggen dan op Booking en dus maakten we snel via de website een reservering voor twee nachten. Naast dat de receptionisten geen Engels sprak, bleek ze ook nog eens niet zo vriendelijk. Maar de kleine kamer was oké en het bed goed.

We deden snel een wasje in het kleine zitbadje in de badkamer. Dat kwam mooi uit. Het water was bruin van al het stof dat in de kleding zat en er waren meerdere spoelbeurten nodig voordat het water weer schoon was.

We liepen naar het centrum in de hoop op een Beeline winkel die nog open zou zijn, maar als je op zoek bent naar een specifieke winkel, dan vind je die natuurlijk niet, terwijl je anders over dat soort winkels struikelt. De winkel zelf vonden we wel, maar die werd op dat moment verbouwd en dus konden we geen SIM kaartje kopen.

We aten bij een Indiaas restaurant en daarna liepen we terug naar het hotel.

Woensdag 14 augustus 2019

Na het ontbijt liepen we naar het Dostyk Plaza, een grote shopping mall aan de Dostyk Avenue en dus redelijk in de buurt van het hotel. Ter plaatse moesten we een half uur wachten, want de winkels gaan pas om 10.00 uur open. Er was wel al een bakkertje geopend en we kochten iets te eten en een kop koffie. Toen de winkels opengingen hadden we al snel een nieuwe Beeline SIM-kaart met 8GB internet voor ongeveer € 4,60.  

We belden met de Mongoolse Ambassade in Almaty en kregen te horen dat we pas vrijdag of maandag terecht konden voor een visumaanvraag. Dat was een domper, omdat we daardoor nog 2 dagen ‘vast’ zaten aan Almaty. De reden dat we moesten wachten was dat er sprake was van een wisseling van ambassadeurs en dat de nieuwe ambassadeur pas vrijdag aan de slag ging in z’n functie.

We liepen verder naar het Nationale Museum, dat zo’n beetje om de hoek van de shopping mall ligt. In de Bradt reisgids was men niet erg lyrisch over het museum, ‘maar als je toch in de buurt bent, dan zijn er wel een paar leuke dingen te zien’.  En dus kochten we voor 400 Tenge per persoon (€ 1,30) een kaartje.  In de grote zalen van het betonnen gebouw hingen enkele doeken die in Yurts worden gebruikt, alsmede vloer- en wandkleden, sieraden, zadels etc.  Ook was er een zaal met schilderijen. Zoals de Bradt al schrijft: ‘De schilderijen zijn door de Hermitage geschonken om ook een kunstcollectie op te bouwen in Almaty, maar de Hermitage zal ze niet missen’. Heel aandachtig bekeken we de schilderijen dan ook niet.

We liepen verder naar het Independence monument, dat ook weer vlak in de buurt lag. Bij zo’n belangrijke gebeurtenis als je onafhankelijkheid van een land verwacht je een indrukwekkend monument op één van de mooiste plekken van Almaty. Nou, als je twee 16 verdiepingen hoge flatgebouwen in Sovjetstijl op de achtergrond mooi vindt, dan is deze plek indrukwekkend.  Tussen de twee foeilelijke gebouwen, viel de zuil vanaf een afstandje bezien in het niet.

Independence monument almaty kazachstan
Independence square. Van onderaf gezien toch wel indrukwekkend.

Weer liepen we verder langs de Satpaev street en we lunchten in een restaurantje langs een drukke weg.  De pasta was heerlijk. Na de lunch liepen we naar het ‘Fine Arts Museum’.  Het gebouw was al minder deprimerend dan dat van het Nationaal museum en in het museum hing het vol met schilderijen.  Heel veel Russische schilderijen, maar ook een aantal Europese werken.  Nu klinkt het chauvinistisch, maar die laatsten vonden we wat schilderkunst betreft wel hoogstaander.  Dat neemt overigens niet weg dat de Russische schilderijen ook mooi waren en het was des te leuker dat op de Russische schilderijen meer het dagelijkse leven werd afgebeeld, terwijl de Europese schilderijen overwegend een religieuze achtergrond hadden.

We namen de bus terug en we aten nabij het hotel in een restaurantje waar ze met name shaslik barbecueden. Het restaurant heette verrassend genoeg dan ook de Barbeque yard (Kabanbai Baiyr street). We zaten in een leuke binnentuin. Het vlees zag er goed uit en het eten was goed, maar het was alleen een beetje jammer dat (zoals zo vaak) de frietjes niet tegelijkertijd met het hoofdgerecht worden geserveerd.

Tijdens het eten begon het lichtjes te regenen;  een kort buitje als voorbode voor wat ‘s nachts zou gaan komen. 

Gelukkig was het na het eten nog naar 100 meter lopen naar het hotel (en toen was het al weer droog).

Donderdag 15 augustus 2019

We moesten verkassen, want we hadden maar voor twee nachten geboekt en ondertussen was er op Booking geen kamers meer beschikbaar en we hadden geen zin om naar de mogelijkheden te vragen aan iemand die niet zo vriendelijk was en ook nog geen Engels sprak. Inderdaad: de receptioniste.

Bus nummer 48 bracht ons bijna tot de voordeur van het Ihostal bracht, dat we ondertussen via het internet hadden geboekt. We kwamen vroeg in het Ihostal aan en we konden zo vroeg nog niet op de kamer, maar mochten wel de spullen achterlaten in het hostal.

We liepen naar het centrum van Almaty, dat redelijk op loopafstand lag. Onderweg informeerden we bij een reisbureautje, waar we netjes in het Engels te woord werden gestaan, naar de prijs van een vlucht van Almaty naar Ulaanbatar, maar al snel kwamen we erachter dat Online boeken van de tickets voordeliger was (dat scheelde maar liefst € 80,- per persoon!). De prijs op het internet hadden we namelijk al bekeken.

In het mooie groene Pavlov-park een klein stukje lopen na ons bezoek aan het reisbureau gingen we even zitten op een bankje en bedachten we een strategie voor de komende weken voor het geval we géén visum zouden krijgen voor Mongolië. Japan kwam als mogelijke uitwijkhaven op het netvlies en we bekeken plan B.  Plan B zou inhouden dat we dan vanuit Kazachstan direct door zouden vliegen naar Seoul en daarmee Mongolië overslaan. Dan zouden we na het bezoek aan Zuid-Korea vanuit Seoul naar Japan vliegen voor weinig (een enkele reis van Seoul naar bijvoorbeeld Sapporo zou € 65,- kosten; idem naar Tokyo) en vanuit Japan verder naar Taiwan. Dat ticket was ook niet al te duur.

Christus Hemelvaart Kathedraal Almaty Kazachstan
De Christus Hemelvaartkathedraal.
Christus Hemelvaart Kathedraal Almaty Kazachstan
Binnen in de kathedraal.

We liepen verder naar de Christus Hemelvaartkathedraal in het midden van het Panfilovpark.  Het was een prachtige, Russisch Orthodoxe kathedraal in zuurstokkleuren. Van buiten erg mooi en van binnen imposant met de vele iconen en bladgoud.  Er stonden twee mooie steenkachels in de hoeken. Voor de kathedraal was een pleintje vol met duiven.

Christus Hemelvaart Kathedraal Almaty Kazachstan

We liepen naar de Green (Zelenyy) bazaar, dat tien minuten lopen ten noorden van de kathedraal ligt. Inmiddels kennen we de bazaars wel in Centraal Azië en we liepen er snel overheen.  Het enige dat bijzonder was aan de markt was de vleesafdeling, waar in gescheiden delen kip, varken, paard, rund en schaap/geit werd aangeboden.

Green Market Almaty kazachstan
Markt voor varkensvlees (rechts) en kip (links).
Green Market Almaty kazachstan
Markt voor paardenvlees.

Mocht je het plaatje van het beest dat boven de sectie hangt niet begrijpen of de verschillende soorten vlees niet uit elkaar kunnen houden, dan geven de beestenkoppen nog wel een hint.

Green Market Almaty kazachstan
Ze waren ooit zo schattig. Nu erg lekker.
Green Market Almaty kazachstan
Gedroogd fruit en specerijen.

We liepen verder naar de dierentuin.  Eindelijk eens wat anders.  En daar waar de dierentuinen in Nederland erg duur zijn, konden we hier voor € 2 per persoon naar binnen (700 tenge). Na binnenkomst liepen we direct tegen gevogelte aan:  gieren, arenden, buizerds, uilen etc; vogels van een indrukwekkende omvang.  Ook de beesten uit Centraal Azië waren leuk.  Triest waren de leeuwen en beren, die in veel te kleine hokken zaten. Maar ze waren bezig met een nieuw onderkomen. Dat gaf hoop.

Via het central park liepen we terug naar het centrum. In het Central park waren diverse (kermis)attracties en het was er gezellig druk. Via de autovrije winkelstraat liepen we terug naar het hotel. Onderweg aten we pasta in een restaurantje en kochten we in een supermarkt appels en yoghurt voor het ontbijt morgenochtend.

Vrijdag 16 augustus 2019

Vanaf de Tole Bi straat namen bus 119 richting de Mongoolse Ambassade. Bus 119 zou (volgens ons) in de buurt komen van de botanische tuin en dus besloten we om eerst daar heen gaan en vervolgens naar de Mongoolse Ambassade. Op de Mongoolse ambassade konden we -nadat we afgelopen woensdag telefonisch contact hadden gehad met de ambassade- vanaf 14.00 uur terecht.

Met bus 119 reden we dus richting de botanische tuin. Vanaf een bepaalde halte was het toch nog zo’n 1,5 kilometer lopen. We onderbraken de wandeltocht voor een kopje koffie met een taartpuntje in een kleine uitsparing langs de weg. Daarna liepen we langs een sportwinkel, waar we -voor het eerst- vriendelijk werden benaderd door een tweede winkelbediende. De eerste bediende gaf als antwoord “nee” toen we vroegen om een brillenkoordje en onze oude brillenkoordje als voorbeeld lieten zien. De tweede winkelbediende die zich ermee ging bemoeien was vriendelijker en sprak wél Engels en die haalde de brillenkoordjes tevoorschijn. De eerste winkelbediende had haar intelligentie op de borst hangen. Wat een inkijk in enorme bergen!

De botanische tuin bleek gesloten wegens renovatie. Een nieuw hek werd geplaatst rondom de enorme tuin en toen we bij de entree tot de botanische tuin kwamen, zagen we dat de wegen werden geasfalteerd. Er hing een indrukwekkende tekening hoe de nieuwe entree eruit zou komen te zien, maar door de hekken heen zagen we echter een dorre boel en kregen we sterk de indruk dat er nog heel wat werk aan de winkel was voordat er een mooie, aantrekkelijke botanische tuin was aangelegd. Hopelijk zagen we het verkeerd.

We kochten een stokbrood, kaas en melk in een supermarkt en in een parkje trachtten we dat te nuttigen. Trachtten, want het stokbrood was gortdroog en de kaas kraakte tussen onze tanden. Niet echt een succes, dus

Na de lunch namen we bus 98 die in de buurt zou komen van de Mongoolse Ambassade. Een vreselijke handige website om de busroutes in Almaty te volgen is wikiroutes.info. In Almaty en in Nur Sultan (onder de oude naam beter bekend als Astana) werkt die website in ieder geval uitstekend. Op de website kun je op een plattegrond aangeven van welk punt je wilt vertrekken en naar welk punt je heen wil gaan en Wikiroutes.info geeft een busroute aan, alsmede de te verwachten reistijd. Een andere optie -voor als je bij een bushalte staat waar specifieke busnummers stoppen- is om op wikiroutes.info de route van een busnummer te bekijken. Je kunt op die manier bekijken of je een (deel van een) busroute kan nemen. Super handig!

Wel of geen visum voor Mongolië?

Rond 13.30 uur stonden we voor het hek van de Mongoolse Ambassade, maar die zat nog dicht en we bleven voor het hek staan wachten. Om 13.50 uur kwam de ambassademedewerker naar buiten en hij gaf aan dat we mee naar binnen mochten. De ambassademedewerker liep sneller dan wij naar binnen en al snel waren we hem kwijt. Nu dachten wij altijd dat een ambassade een stukje pure luxe was van een land in een ander land, maar in de ambassade van Mongolië was werkelijk niets luxe. Binnen was het met name een oude bende.

We keken een beetje vervreemd om ons heen in de hal toen we vanuit een kamer in perfect Engels werden geroepen. We liepen de kamer binnen die uitermate eenvoudig was ingericht. Daar zat de ambassademedewerker achter z’n bureau. We gaven aan graag in aanmerking te komen voor een visum voor Mongolië, waarop de ambassademedewerker aangaf dat we voor het aanvragen van een visum wel moesten beschikken over een een vliegticket naar Mongolië, alsmede een hotelboeking. Beiden hadden we niet. Maar de ambassademedewerker gaf aan dat we rustig op de gang konden gaan zitten om een vlucht en een hotelovernachting te boeken. Daarna zou hij onze visumaanvraag in behandeling nemen. Op de gang boekten we een vlucht van Almaty via Astana, dat tegenwoordig is hernoemd naar Nur Sultan, naar Ulaanbaatar, alsmede twee hotelovernachtingen in Ulaanbaatar.

Toen we de vlucht eenmaal hadden geboekt, kwamen we erachter dat we onder druk de naam (name) en voornaam (surname) hadden verwisseld en dus hadden we een nieuw probleem.

De ambassademedewerker gaf aan dat hij zijn uiterste best zou gaan doen om het visum dezelfde dag te regelen zonder de express fee die daarbij hoort in rekening te brengen. Onze paspoorten zouden echter wel achter moeten blijven (in Bishkek hoefde dat NIET). Als het visum vandaag niet geregeld kon worden zou dat dus betekenen dat we drie dagen extra in Almaty zouden moeten blijven tot en met maandag. Dan zouden we dus ook niet naar Saty kunnen reizen omdat er namelijk vóór het plaatsje Saty een checkpoint is waar we onze originele paspoorten moeten laten zien. Kopieën worden niet geaccepteerd, althans volgens fora op het internet. DE ambassademedewerker gaf aan dat we ons telefoonnummer maar moesten achterlaten en dan zou hij ons bellen als de visa klaar lagen.

We verlieten de ambassade en gingen met enige spanning in het lijf in de buurt van de ambassade in een kebabrestaurantje zitten. Een café was niet in de buurt, want anders waren we daar wel gaan zitten. We verzonnen een strategie hoe we de tickets gecorrigeerd konden krijgen en we besloten naar hetzelfde reisbureau terug te gaan als waar we gisteren hadden geïnformeerd voor tickets maar de tickets niet boekten, omdat ze online voordeliger waren. Overigens op aanraden van de dame in het reisbureau zelf. Wie weet zou zij ons kunnen helpen bij het wijzigen van de namen op de tickets. Zij sprak goed Engels en zou bijvoorbeeld als tolk voor ons kunnen fungeren. We rekenden nergens op, maar we konden het op z’n minst proberen.

Tegen 16.30 uur belde de ambassademedewerker met de mededeling dat de visa klaar lagen. We liepen naar de ambassade, betaalden en bedankten de man uitbundig voor de hulp. Daarna namen we bus 119 terug naar het centrum en liepen naar het reisbureau.  De dame in het reisbureau was aangenaam verrast ons weer te zien en bood direct hulp. Zij belde met Scat airlines en we kregen van haar het emailadres waarheen we een mail moesten schrijven. In die mail moesten we uitleggen hoe de fout was ontstaan en een kopie van onze paspoorten toevoegen en dan zou alles goed komen. Dat was door de telefoon toegezegd, maar we hadden er nog niet direct vertrouwen in. In ieder geval zouden we een poging ondernemen.

We hadden een restaurant gezien vlakbij het IHostel, dat een gezellig terras had en waar het gisteravond afgeladen vol was. We besloten erheen te lopen. Toen we bij het Vilka restaurant (Meat bar Vilka) aankwamen waren alle tafels bezet en we lieten ons op de wachtlijst voor een tafeltje plaatsen. Terwijl we wachtten, raakten we aan de praat met twee mannen, waarvan er slechts één Engels sprak, die met z’n tweeën aan een vierpersoons tafeltje zaten. Ze nodigden ons uit om bij hen aan tafel plaats te nemen, tenminste als wij daar geen bezwaar tegen hadden en dat deden we. Al snel kwam de wodka ter sprake en het eerste glas was al snel gevuld.

Onverwachte uitnodiging om te eten

Voor onze keuze wat te gaan eten werden we geholpen door Sergey, de man die wel Engels sprak. Marjolijn was naast Sergey gaan zitten en Sergay vertaalde wat op de kaart stond. Remco zat naast zijn schoolvriend die hij als 50 jaar kende. Zijn schoolvriend sprak geen woord Engels, maar gebruikte google translate en de camera van z’n telefoon. Hij hield de camera boven de menukaart en google translate vertaalde de tekst op de menukaart naar voor ons redelijk leesbaar Engels. Zo konden we een groot deel van de menukaart lezen.

Marjolijn zat dus naast Sergey en zij kon goed met Sergey praten in het Engels. Remco zat dus naast de niet Engels sprekende Kazach en die twee communiceerden met elkaar met behulp van Google translate. Er werd geen woord gezegd, maar wel uitbundig gelachen. Ze hadden de grootste lol. Sergey vertelde dat hij voor Beeline werkte en zei dat het eigenlijk een Nederlandse onderneming was, want het hoofdkantoor staat in Amsterdam. Wij hadden er nog nooit van gehoord, maar waren aangenaam verrast.

De avond vorderde en er werd nog meer wodka besteld en er werd ons geleerd hoe we het moesten drinken, namelijk door eerst in- en uit te ademen en daarna pas in één slok de wodka naar binnen te werpen, want dan brandt de wodka minder in de keel. We hadden een super gezellige avond en dat was wat we hard nodig hadden na enkele tegenslagen.

Toen we wilden betalen werd ons dat niet in dank afgenomen. Wij waren te gast in Kazachstan en de heren stonden erop te betalen. We namen afscheid, nadat we de afspraak hadden gemaakt dat we elkaar volgende week zouden zien, een wandeling in de bergen gingen maken en dat wij daarna het eten zouden betalen.

Vilko restaurant Almaty Kazachstan
Sergay (rechts) en zijn vriend (links) die hij al 50 jaar kent.

Zaterdag 17 augustus 2019

We hadden de kamer in het Ihostel voor twee nachten gereserveerd en moesten iets verzinnen voor de komende nacht. We zouden eigenlijk vandaag naar Saty gaan, maar toen we de gordijnen om 06.00 uur openden kwam de regen met bakken uit de hemel. We doken terug in bed en stelden  Saty met een dag uit.

Om 09.30 uur werden we wakker en boekten een hotel dichterbij het busstation, dat zowel goedkoper was, een eigen badkamer had en dus dichterbij het busstation lag, zodat we geen taxi hoefden te nemen heel vroeg de volgende ochtend. Daarna schreven een email naar websales@scat.kz om de fout in de boeking van ons vliegticket te corrigeren. Hopelijk zou dat kunnen en anders zou het ons nieuwe tickets kosten.

We liepen naar de bushalte van waar een bus direct naar het andere hotel zou gaan, maar na zo’n 20 minuten wachten en vele andere bussen te hebben zien langskomen, namen we maar bus 119 die ook langs het hotel zou gaan, maar via een omweg.

We checkten in bij hotel Tahar en legden de spullen op de kleine kamer met een twijfelaartje, maar wel met een okay badkamertje. Inmiddels hadden we ook emailtje ontvangen van Scat Airlines met nieuwe, gecorrigeerde tickets. Gelukkig, dat was mazzel! En zo snel geregeld. Super!

We liepen naar het busstation en vroegen naar de opties om naar Saty te geraken. We kwamen erachter dat er wel een minibus naar Chilik (halverweg) zou gaan voor 700 som per persoon, maar dat er geen andere opties waren dan een shared taxi naar Saty en daar vroegen ze 30.000 som voor en dat vonden we veel te veel.

Geërgerd verlieten we de omgeving van het busstation en gingen lunchen  bij de KFC. Niet erg hoogstaand, maar ‘er moest wat in’. Terwijl we de fast food opaten aan een tafeltje in een ongezellige ruimte zagen we mensen met paraplu’s binnenkomen en toen we naar buiten liepen, kwam het met bakken uit de hemel. Gelukkig hadden we onze paraplu’s bij ons die we tot dan toe altijd hadden gebruiken tegen de felle zon.

We staken de weg over en liepen naar het toeristenbureau dat zich tegenover de Christus Hemelvaartkathedraal bevindt. Daar was een jongeman die ons weliswaar in het Engels te woord stond, maar ons ook niet konden helpen aan een goede oplossing om naar Saty te komen. Op het verzoek van de jongen lieten we onze telefoonnummer achter, maar er werd niet op gebeld.

In de stromende regen liepen we door het park. Al snel waren de broekspijpen aan de onderkant doorweekt en we besloten een Turks restaurant in te vluchten, waar we een kopje Turkse thee (super sterk) en een taartje voor Remco bestelden.

Toen het weer enigszins droog was liepen we door de autovrije winkelstraat naar hetzelfde restaurant als waar we de avond ervoor hadden gezeten, restaurant Vilka, waar we wederom een perfecte steak aten met een biertje. Het eten was écht perfect en de rekening was met een kleine 7.000 Tenge (€ 15,-) de laagste tot nu toe.

Na het eten kochten we bij de Small supermarkt (vreemde naam voor een supergrote winkel) die om de hoek van het restaurant is gevestigd, spullen voor het ontbijt en een biertje en daarna liepen we terug naar het hotel.

Zondag 18 augustus 2019

Saty

De wekker ging vanochtend wel heel vroeg, namelijk om 06.00 uur. Er stond een uitdaging op het programma, namelijk transport naar het plaatsje Saty. Na het ontbijt begaven we ons naar het busstation, dat op een kilometertje van het hostal ligt. We smokkelden door twee haltes zwart te rijden in een stadsbus.

Op het busstation van Almaty, waar overigens geen bus te zien was maar alleen minibusjes en shared taxis, hadden we al snel en taxichauffeur die naar de plaats Kegen zou gaan. De weg naar Saty is een zijweg tussen de plaatsen Chilik en Kegen.

Op fora op het internet hadden we al gelezen dat de meeste taxichauffeurs je vaak op die splitsing droppen. Zo ook bij deze chauffeur. De onderhandeling begon met een vraagprijs van 30.000 Tenge, maar uiteindelijk onderhandelden we een privétaxi uit voor 10.000 tenge (€21,-). De juiste prijs per persoon in een shared taxi zou 3.000 Tenge zijn. We waren nu per persoon iets duurder uit, maar we hadden wel een privétaxi en vertrokken direct om 08.10 uur.

Met een enorme vaart (140 kilometer per uur) racede de chauffeur over de lege snelweg op weg naar Chilik. Rechts van ons zagen we de schitterende, besneeuwde bergen, die na de regenbuien van gisteren nu goed zichtbaar waren. De smog was neergeslagen door de regen.

We reden over de snelweg langs Chilik en na Chilik sloegen we zuidwaarts af. De lege vierbaanssnelweg veranderde in een gewone tweebaansweg. We reden alleen nog door het plaatsje Bayseit waar wat leven op straat was en voor de rest reden we over een vrijwel uitgestorven en vaak kaarsrechte weg. De chauffeur verminderde pas vaart toen de weg kort even kronkelde door een lage heuvelrug en toen was het landschap even behoorlijk aantrekkelijker dan ervoor. Maar na de lage heuvelrug werd het landschap weer vlak, de weg weer recht en de snelheid weer opgevoerd.

We werden afgezet bij de splitsing naar Saty. Als enige op de splitsing stond een bushokje. We zetten de rugzakken in de schaduw van het bushokje en hoopten dat we snel verder konden ondanks dat we hadden gezien dat er maar weinig verkeer op de weg was. Maar we hadden al vrij snel nadat we uit de taxi waren gestapt een lift voor de resterende 76 kilometer. Al nadat enkele auto’s zonder voor ons te stoppen waren afgeslagen naar Saty, stopten twee auto’s met een aantal jongeren er in en werd er plaats gemaakt voor ons. Een deel van de passagiers uit de eerste auto nam plaats in de tweede auto, waardoor wij mee konden rijden. De bestuurder van de auto waar wij in zaten had in Maastricht gestudeerd en dus hadden we iets gemeenschappelijks.

Na ongeveer een uur rijden kwamen we rond 12.15 uur aan in Saty. Onderweg genoten we van de weidse heuvels en de vele adelaars die in de lucht zweefden. Het landschap werd aan de linkerzijde van de weg gedomineerd door de hoge bergen van het Tien Shan massief, deels met besneeuwde toppen. Verder reden we door een groen, agrarisch gebied van een uitgestrekte weidsheid. Rechts van de weg lag de lagere bergkam waardoor we waren gereden. Onze chauffeurs stopten kort even bij een uitkijkpunt over de Charyn rivier kort nadat we in de auto waren gestapt. We stonden op een rotspunt en keken in de diepte waar de rivier zich perste door een diep uitgesleten, smalle kloof. Na de korte fotostop reden we verder. De eerste stapelwolken vormden zich al boven de besneeuwde bergen.

Saty is een klein dorp dat niet veel voorstelt en is de uitvalsbasis voor wandelingen in de omgeving. Ieder tweede huis in Saty is zo’n beetje en guesthouse en na er twee te hebben gezien kozen we voor de derde optie. We belandden in het guesthouse van Aisha (Banana tour). We verzinnen het niet, maar zo blijkt het te heten volgens het internet.

Het guesthouse lag achter een metalen hek dat gesloten was, maar al snel werd geopend toen we onze aanwezigheid kenbaar maakten. De kamers liggen in een vrijstaand gebouwtje en zien er zeer verzorg den modern uit. Er is ook een “woonkamer”, waar een lange tafel met stoelen aan staat. Verder is er een koelkast, een waterkoker en nog een paar handige dingen. In het gebouw is een toilet en een badkamertje aanwezig. Voor die laatste moet extra worden betaald overigens. Na drie onderkomens te hebben bekeken, stak dit guesthouse er met kop en schouders bovenuit. Je vind het guesthouse redelijk vooraan in het dorp, dus nadat je het dorp bent binnengekomen.

Saty ligt redelijk geïsoleerd en we hadden hier geen internetbereik. Als we ons wilden wassen, moesten we dat van tevoren even aangeven, want dan werd een vuurtje gestookt om het water op te warmen.

We lieten de rugzakken achter en gingen op zoek naar een buurtwinkeltje om iets voor de lunch te kopen, maar de buurtwinkeltjes waren allemaal gesloten. Op de terugweg naar het hostal bleek er net weer één open te gaan, maar in het buurtwinkeltje bleek niet veel te koop te zijn. Er werden met name houdbare dingen verkocht, zoals frisdrank en koekjes. We kochten een fles cola en we konden nog lunchen met de toastjes die we nog bij ons hadden, alsmede pindakaas en Nutella.

Lake Kaindy

De weg naar Lake Kaindy ligt aan het begin van het dorp. We liepen naar die afslag en gingen daar langs de kant van de weg zitten om te lunchen, met uitzicht op de plaatselijke begraafplaats die door de weg naar Saty was gesplitst in twee delen. Tegelijkertijd met de lunch probeerden we een lift te regelen, maar in het eerste kwartier zat dat niet mee. Er passeerden wel 4×4 (Russische) jeeps, maar die waren allemaal vol. Maar net nadat we klaar waren met de ‘lunch’ kwam een nieuwe, zwarte pick-up truck langsrijden en we konden mee in het ‘bakkie’. De zon scheen en het was aangenaam van temperatuur en we zagen de kans schoon.

Het grote voordeel van een open bakkie is het vrije uitzicht en de omgeving was mooi. Tussen de groene bergen reden we langzaam door het dal de bergen in over een uitermate slechte weg. De regen van gisteren had gezorgd voor diepe plassen en modder op de weg. Nu begrepen we ook waarom four wheel drives op deze weg sterk worden aanbevolen. De chauffeur (een advocaat) reed heel bedeesd, zodat we niet al te veel door elkaar werden geschud.

Hoewel het vanaf de hoofdweg maar 12 kilometer naar het meer is, deden we er toch anderhalf uur over. De éénbaansweg werd intensief gebruikt in twee richtingen en regelmatig was er dus een passeermoment met erg weinig ruimte tussen de passerende auto’s. Er werd tussentijds gestopt om ons te voorzien van koekjes en iets te drinken.

Bij lake Kaindy waren we (op deze zondag) niet als enigen. Op de ‘parkeerplaats’, vandaag meer een modderpoel, kon je paarden huren voor de laatste 750 meter van de parkeerplaats naar het meer, maar wij gingen lopen. Onze chauffeur en zijn vrienden namen wel een paard, nadat we zo brutaal waren geweest om te vragen of we ook weer mee terug mochten rijden. Dat was geen probleem en dat was voor ons een hele zorg minder.

Kaindy lake Saty Kazachstan
Lake Kaindy, met de boomstammen die vanuit het meer komen.

Helaas was het boven het meer zwaar bewolkt. Dat betekende dat de zonnestralen niet diep het water in drongen in het heldere, blauwe en dat betekende ook dat we niet de meest optimale plaatjes konden schieten. We verbleven ongeveer een half uurtje bij het meer met de karakteristieke bomen die midden in het meer staan.

Dit meer is ontstaan in 1911 door een landverschuiving dat het gevolg was van een aardbeving. Door de landverschuiving werd een riviertje met smeltwater geblokkeerd en zo werd een 400 meter lang en tot 30 meter diep gevormd. De bomen die er stonden kwamen in nu in het meer te staan en worden goed geconserveerd door het koude water. Het levert een apart gezicht op.

Kaindy lake Saty Kazachstan
Lake Kaindy, met de boomstammen die vanuit het meer komen.

Nadat we het meer hadden bekeken moesten we de 750 meter weer steil naar boven lopen. Op de parkeerplaats stonden de mensen waarmee we mee terug konden rijden te wachten. Achter in het bakkie reden we mee terug haar Saty.

‘s Avonds arriveerden nog twee families in het guesthouse. Ze maakten hun eigen avondeten. De mannen ontfermden zich over de geitensoep. Remco kreeg de onvermijdelijke wodka voorgeschoteld. Als avondeten kregen we aardappels met wat groente en vlees, dat behoorkijk goed smaakte. Voor het eerst in een homestay dat het eten ietwat smaakvol was.

We lagen rond 22.00 uur op bed. Aan de andere kant van de deur gingen de twee families nog tot ongeveer 0.00 uur door. Wij lagen snel onder zeil.

Maandag 19 augustus 2019

We liepen na het ontbijt naar de andere kant van het langwerpige Saty om er achter te komen dat het bakkertje wéér gesloten was. Dit betekende dat we geen lunch mee konden nemen. We gingen langs de weg naar de Kolsay lakes staan en al snel hadden we een lift naar Kolsay 1, het eerste meer van de drie op een rij waarvan alleen de eerste twee bereikbaar zijn. Het derde meer is niet toegankelijk, omdat het in het grensgebied van Kazachstan met Kirgizië ligt. Maar voordat we het nationale park in konden moesten we ons registreren en de park fee betalen.

Kolsay lake 1 Kazachstan
Kolsay 1-meer.
Kolsay lake 1 Saty Kazachstan
Kolsay 1-meer.

Bij Kolsay 1 bedankten we de drie mannen voor de lift en begonnen we aan de wandeling. In eerste instantie liepen we 1,8 kilometer links langs het meer. Die route ging al op en neer, maar was nog goed te doen.

Aan het einde van het meer liepen we het bos in en werd het pad modderiger en modderiger. De regen van de afgelopen dagen had ervoor gezorgd dat het pad erg modderig was en de vele paarden op de route hadden het pad ook flink beschadigd.

Het duurde een hele tijd voor we de eerste tegenliggers tegenkwamen. Die hadden de nacht doorgebracht in een tent bij Kolsay 2 en hadden veel regen gehad. De laatste kilometers van de 8 kilometer lange tocht was het zwaarste, omdat die vrij steil bergopwaarts ging.

Kolsay lake 2 Saty Kazachstan
Kolsay 2-meer.
Kolsay lake 2 Kazachstan
Kolsay 2-meer

Bij Kolsay 2 waren we zo goed als alleen. De grijze wolken boven de bergen stonden in schril contrast met de blauwere lucht boven het dal. Als dat maar goed gaat.

We verbleven een half uurtje bij Kolsay 2. Hier bestaat de mogelijkheid om te overnachten en helaas was het te zien dat mensen voor ons dat ook hadden gedaan. Na van het schitterende uitzicht te hebben genoten keerden we hetzelfde pad terug. We staken het riviertje weer over dat het Kolsay 2 meer uitstroomt. Over dit riviertje lag een dikke boomstam en het was dus even balanceren naar de overkant.

Onderweg kwamen we nu meer mensen tegen die nog bergopwaarts gingen. Sommigen op de rug van een paard, maar de meesten toch gewoon op eigen kracht. Nu was het eerste stuk weer het meest uitdagend, omdat we hetzelfde steile stuk nu naar beneden moesten lopen. Toen we het meest steile stuk erop hadden zitten, rustten we even uit op een speciaal neergezet bankje en hadden we onderstaande, schitterende zicht op het riviertje. We liepen verder door de bossen. Terug bij Kolsay 1 zag de lucht er gelukkig vriendelijker uit.

Kolsay lakes riviertje Kazachstan
Erg groen onderweg van en naar het Kolsay 2-meer.

Behoorlijk uitgeput kwamen we op de parkeerplaats van Kolsay 1, waar we de mazzel hadden dat zo’n beetje de eerste auto stopte op ons verzoek, nadat we onze duim in de lucht hadden gestoken. We konden meerijden met een vrouw in een kleine jeep en al snel waren we weer terug in Saty.

Om 20.15 uur kregen we avondeten, dat uit een noodle soep bestond. Gelukkig was er een grote pan voor ons en konden we twee keer opscheppen.

Dinsdag 20 augustus 2019

We maakten ontbijt en rekende de kamer af. Daarna liepen we weer naar de splitsing met de weg naar Lake Kaindy. We dachten dat als we daar zouden gaan staan, dat we dan de meeste kans op een lift, maar het krijgen van een lift bleek minder eenvoudig dan gehoopt. Op voorhand waren we al niet uitgegaan van een snelle lift, aangezien we de kans niet groot achtten dat er veel verkeer ‘s ochtends richting Almaty zou gaan en dat bleek de waarheid. De auto’s die langskwamen zaten vol. Tijdens het wachten hadden we gezelschap van een hond die vrolijk met ons mee was gewandeld vanuit het dorp en rustig aan onze voeten bleef liggen terwijl wij wachtten op een lift.

We stonden en zaten twee uur langs de kant van de weg voordat iemand ons eindelijk meenam. Hij ging niet verder dan naar de volgende plaats, 25 kilometer verderop. Even verderop pikte onze chauffeur nog een andere liftende toerist op.

Onderweg naar het volgende plaatsje zagen we allemaal auto’s langs de kant van de weg staan en het stikte er van de mannen, geen vrouwen te zien. Er bleek een begrafenis te zijn en nu konden we ook de reden plaatsen waarom alle auto’s die ons tijdens het wachten voorbij reden vol waren.

In het volgende plaatsje werden we met z’n drieën afgezet. De andere toerist bleef in het dorpje achter en probeerde daar een volgende lift te regelen, maar wij liepen het dorp uit naar de enige weg richting Almaty. Onze inschatting was dat we bij de uitvalsweg meer succes zouden kunnen hebben dan in het dorpje zelf.

Na ongeveer een half uur kregen we een lift. De chauffeur zette ons keurig netjes af bij de splitsing naar de Charyn Canyon. Daar moesten we weer ongeveer een kwartier wachten voordat een luxe, nieuwe Toyota Land Cruiser ons meenam naar de canyon. In de auto zaten twee Kazachse jonge jongens die als auditoren bij Deloitte werkten en Alice, een Frans meisje. De drie waren vanochtend uit Almaty vertrokken en zouden daar vanavond ook weer naar terugkeren.

We grepen de kans aan en vroegen of we mee terug mochten rijden naar Almaty en dat bleek geen probleem. We hadden nu ook het geluk dat we niet met onze zware rugzakken hoefden te slepen bij de Charyn Canyon, want die konden we nu achterlaten in de auto. Er was slechts één ‘maar’. Voordat het drietal de Charyn Canyon zouden gaan bezoeken, zouden ze eerst gaan barbecueën. Die ‘maar’was geen probleem voor ons, aangezien we werden uitgenodigd om mee te barbecueën, want ze hadden eten in overvloed meegenomen.

Het Franse meisje Alice, Marjolijn en de twee jongens bereidden de picknick voor. De jongens waren goed voorbereid en hadden een BBQ een groot tapijt en een waterpijp bij zich. Remco liep naar en door de Canyon tot aan de Charynrivier. De canyon was indrukwekkend. Het was een diep uitgesleten kloof met wanden van honderden meters hoog. Onderweg werd Remco nog aangesproken door een familie, die een eindje met Remco opliep. Alleen de moeder van het gezin sprak verrassend goed Engels.

We hadden geluk met het weer. Het was een aangename 25 graden en er stond wat wind. In de reisgids stond dat het onaangenaam heet met weinig wind zou (kunnen) zijn in de Canyon, maar dat viel vandaag dus goed mee. Het pad vanaf de parkeerplaats tot in de canyon was erg steil. Vreemd dat men nog steeds geen trappen heeft aangelegd op zo’n toeristische plek.

Charyn Canyon Kazachstan
Charyn Canyon Kazachstan
Charyn Canyon Kazachstan
Charyn rivier
Charyn Canyon Kazachstan
Barbecueën op de parkeerplaats bij een overdekte beschutte plek

Na de lunch gingen de twee Kazachen en Alice naar de Canyon. Ze bleven best lang weg en we begonnen ons lichtelijk zorgen te maken over onze terugreis naar Almaty. Terwijl wij in de schaduw van het afdakje zaten te lezen, kregen van de mensen in de overdekte tent naast ons onder andere chocolade en watermeloen aangeboden. Remco ging op zoek naar het ‘gepiep’ in de omgeving van de hutjes die in een rij langs de parkeerplaats stonden en zag al snel de grondmarmotten wegschieten in hun hol in de grond als hij de beestjes naderde. Er zaten veel marmotten.

Toen het drietal eindelijk na lange tijd terugkeerden bij de auto bleek dat ze een toeriste met een grote rugzak hadden geholpen. Zij had halverwege een eigen weg gekozen en durfde op een gegeven moment niet meer naar boven of beneden.

Het begon al te schemeren toen we vertrokken uit de canyon. We hadden nog een lange rit voor de boeg en pas tegen 21.30 uur waren we terug in Almaty. Tijdens de rit naar Almaty zochten we naar een overnachtingsplek op een hotelboekingsite. We waren een dag eerder terug dan verwacht en hadden voor de komende nacht nog geen kamer geboekt.

Het vinden van een overnachtingsplek bleek erg lastig. Sommige dingen miet je niet last minute willen doen. We vroegen aan de jongens in de auto om ons bij een hotel af te zetten en nadat we bij het hotel dat we hadden gezegd werden gedropt werden we aan de receptie heel onvriendelijk te woord gestaan. De kamer die een half uur geleden nog via een boekingssite beschikbaar was, was nu ineens niet meer te vinden op de website en de prijs van dezelfde kamer was fors gestegen aan de balie.

We besloten maar om terug te keren naar IHostal. Daar hadden ze nog een plek op de slaapzaal vrij. Voor Remco in de mannen slaapzaal en voor Marjolijn op de vrouwenafdeling. Niet echt ons ding, maar we waren moe en hadden geen puf meer om verder te zoeken.

De stapelbedden waren afgeschermd met een gordijntje, zodat je toch nog een beetje privacy hebt. We hadden ook nogal trek en liepen maar weer naar het restaurantje Vilka waar we eerder waren geweest. Om 23.00 uur aten we nog een steak met frietjes.

Woensdag 21 augustus 2019

We kochten wat ontbijt in de Small supermarkt en aten dit op in het ochtendzonnetje op een bankje voor de supermarkt. Daarna liepen we terug naar het iHostal en pakte onze spullen om te verhuizen naar het Freedom hostal waar we voor de komende 4 nachten een kamer hadden geboekt. Ze hadden daar voor de nacht ervoor geen kamer vrij.

Nadat we ons hadden gesetteld, gingen we het centrum in. We keerden terug naar de outdoor shop Robinzon waar we eerder waren geweest en waar ze naast veel jachtatributen een zeer uitgebreide tentencollectie hadden. Na een uitgebreid vergelijk en onderzoek op internet vonden we een geschikt tentje van het merk High Peak (made in Germany) voor 33.000 Som (zo’n € 75,-).

Alhoewel er veel winkelpersoneel was in de winkel werden we niet geholpen. Er werd alleen maar Russisch gesproken. Voor het afrekenen werden we verwezen naar de kassa op de eerste etage. Daar zaten drie dames niets te doen. Eén van hen legde het breiwerkje weg en rondde de betaling af. Na het tonen van de bon met stempel konden we beneden onze tent meenemen.

We aten bij restaurant Navat aan de Dostyk avenue nummer 48. Een keten waar we ook in Kirgizië gegeten hadden.

Donderdag 22 augustus 2019

Vandaag deden we niet veel. We bereidden onze reis door Zuid Korea een beetje voor, deden enkele wasjes (althans, de machine deed dat voor het grootste deel) en aan het einde van de dag liepen we weer naar restaurant Vilka. Onderweg kwamen we langs een outdoorwinkel en daar kocht Remco twee T-shirts. De t-shirts die we tot nu toe dragen, beginnen behoorlijk te verkleuren en twee van de t-shirts zijn relatief zwaar.

In restaurant Vilka nam Remco een paardenbiefstuk die net ietwat minder lekker was dan de steaks die we eerder hier hadden gegeten.

Na het eten namen we de bus terug richting het hostal.

Vrijdag 23 augustus 2019

We namen de bus naar het Great Almaty lake. Het was even zoeken naar de bushalte van lijn 63 die ons voor een deel op weg zou brengen. Terwijl we op de bus stonden te wachten, ontvingen we een SMS-je van Alice. Zij meldde dat ze op weg was naar hetzelfde meer en we belden met haar om ergens af te spreken. We moesten ergens overstappen op buslijn 28. www.wikiroutes.info is, zoals we al eerder schreven, echt een perfecte website om busroutes op te vragen.

Op de eindhalte van bus 28 zat Alice in het bushokje op ons te wachten. Vanaf de eindhalte was het nog 12 kilometer stevig bergopwaarts naar het meer en we besloten niet te gaan liften, maar om een taxi via de Yandex taxi app te bestellen. Met z’n drieën voor 2.000 Tenge is niet veel geld voor een taxi en absoluut een beter alternatief dan te gaan wandelen. De taxi kwam binnen vijf minuten en reed vrijwel stapvoets naar boven. Sommige stukken waren behoorlijk steil en andere stukken weer erg smal.

Bij het Great Almaty meer werden we afgezet en we maakten de nodige foto’s. Een groep jonge jongens en meisjes was het hele eind naar boven gelopen en waren blij dat ze er waren en moesten al hijgend ook nog hun Engels met ons oefenen. Bij het meer was het druk met auto’s en met name met Kazakse toeristen, de meesten waarschijnlijk uit Almaty.

Met z’n drieën lunchten we en moesten daarna halsoverkop vertrekken. Tijdens de lunch leek het alsof we onweer hoorden en dat werd al snel bevestigd. Onweer en de mogelijkheid van regen deden ons besluiten terug te keren. We liepen naar de parkeerplaats, waar de eerste auto ons direct meenam terug richting Almaty. We werden ergens gedropt en namen een Yandex taxi naar Kok tobe, de heuvel bij Almaty met het reuzenrad en de televisietoren.

Voor 2000 Tenge per persoon kochten we retourtickets met de kabelbaan naar boven. In de kabelbaan hoorden we de wind om de cabine gieren en zagen we de bliksem in de verte, terwijl we langzaam over de woonwijk naar boven gleden. Het zag er naar uit dat het onweer overtrok zonder regen op ons neer te laten dalen. In de verte zagen we de regenslierten wel uit de wolken neerdalen; precies boven Big Almaty lake.

Vanaf de heuvel hadden we mooi uitzicht over Almaty, alhoewel de zon, die toch ook nog doorkwam, precies verkeerd stond en zorgde voor ongewenst tegenlicht. Dat zorgde ervoor dat de snelweg eruit zag als een spiegel. Alice en Remco daalden de heuvel af in een bobsleekarretje en beiden waren teleurgesteld dat de rit het al zo snel weer voorbij was. We liepen door het park op de heuvel, langs een openlucht dierentuintje met kleine hokken en langs het Beatles monument met vier gelijklijkende figuren. Althans, qua kapsel en qua kleding. Alleen met de grootste fantasie waren de vier Beatles van elkaar te onderscheiden.

We namen de kabelbaan terug naar beneden en liepen naar Restaurant Paradise. Het eten was er best goed. Na het eten nam Alice een Yandex taxi terug naar haar hostal en liepen wij terug naar het hostal, dat op een kwartiertje lopen (max) lag. Hoewel de wandelroute er niet helemaal safe uitzag gebeurde er (gelukkig) niets.

Zaterdag 24 augustus 2019

Wandelen in Medeo

Om 08.00 uur werden we door Sergey en z’n vrouw opgehaald voor de deur van het hostal en reden we samen naar Medeo. De auto werd geparkeerd in de buurt van het beroemde hooggelegen schaatsstadion van Almaty en daarna liepen we naar een minibus die bij de ingang van de schaatsbaan stond. Die bracht ons een eindje op weg richting Shimbulak, maar onderweg stapten we uit en begonnen we aan de wandeltocht. Die ging meteen bergopwaarts. Katja, de vrouw van Sergey verdween al snel uit het zicht terwijl wij zwoegden naar boven. Wellicht toch een verschil in ervarenheid in het bergwandelen?

Medeo wandeling Kazachstan
Na de stevige klim gelukkig even een vlak stuk tussen de frambozen om bij te komen

Na een eerste klim kwamen we op een open stuk dat wat vlakker was. Er groeiden enorm veel frambozenplanten, met piepkleine framboosjes eraan. We snoepten ervan en liepen door. Na weer een stijging kwamen we uit bij een waterval. De omgeving om de waterval was lichtgroen van de vele mossen die er groeiden. Weer een stevige klim werd weer afgewisseld door een vlakker stuk. We liepen door de groene bergweiden en de blauwe lucht werd afgewisseld met wolken die over de bergkam de vallei in rolden en het zicht ontnamen. In de wolken werd het meteen een behoorlijk stuk koeler. Gelukkig verdween de mist net zo snel weer als dat íe gekomen was.

Waterval Medeo wandeling
Watervalletje onderweg.
Medeo wandeling
Soms kwamen de wolken over de bergen binnendrijven, die gelukkig ook snel weer verdwenen

Als toetje kregen we nóg een flinke klim om tenslotte bij een klein meertje te eindigden. De snelle Katja uit het begin lag nu ver achter ons. Bij het laatste meertje lunchten we. Sergey haalde een gaspitje uit z’n rugzak en maakte thee en wij hadden brood en kaas te delen. Sergey liet de route zien die hij wel eens had gewandeld over de bergkam die grensde aan het meertje en vertelde spannende verhalen hoe lastig (en onverantwoord) die wandeling was geweest.

Tijdens de lunch trokken we fleecetrui en onze FrisoExpert regenjasjes aan, want het was en fris en het regende een klein beetje. De bergtoppen verdwenen in de mist om er vervolgens even snel ook weer uit te komen, maar blauwe luchten zouden we om de toppen niet te zien krijgen.

Sergey en Remco liepen nog een laatste stukje omhoog naar een turquoise gletsjermeertje. Er stond een klein, groen tentje vlakbij het water waar twee jongelui in zaten.

Spiegelmeer Medeo wandeling
Turquoise spiegelmeertje
Sergey en Remco Medeo wandeling
Selfi van Sergey en Remco voor het tuquoise bergmeertje

We keerden dezelfde weg terug en hoewel de terugweg sneller ging, was die niet makkelijker. Sterker nog, het was een aanslag op de knieën. Tien kilometer bergafwaarts vonden de knietjes niet erg leuk. En eenmaal terug bij de geasfalteerde weg naar Shimbulak moesten we ook nog teruglopen naar de auto. Voordeel was dat we nu de schaatsbaan van bovenaf konden zien. De schaatsbaan – in de winter voorzien van natuurijs- was nu niet in gebruik. Er werd onderhoud gepleegd aan bodem van de schaatsbaan, die nu uit beton bestond. Van bovenaf leek de baan overigens helemaal niet zo groot.

Sergey en Katja zetten ons voor de deur van het hostal af. Ons aanbod om samen nog ergens een bietje te gaan drinken en wat te gaan eten sloegen ze af. Ze waren allebei erg moe. Om heel eerlijk te zijn vonden we dat niet zo erg, want ons energieniveau was ook tamelijk laag na de lange wandeldag. Wij gingen nog snel wat eten bij restaurant Navat, nadat we bij een Thais restaurant niet werden ontvangen door personeel en het in het restaurant uitgestorven was. Daarna pakten we de rugzakken voor het grootste deel in op de kamer.

Zondag 25 augustus 2019

Na het ontbijt pakten we de rugzakken verder in en bestelden we via de Yandex app een Yandex taxi. Geen gezeur over tarief etc, maar een perfect geregelde taxi. Yandex (en Uber) scheidt het kaf van het koren en al het slechte taxituig wordt op deze manier hun werk ontnomen. Eigen schuld! Wij zijn helemaal voor. Het grote voordeel is dat een taxi altijd snel ter plaatse is en dat je naam van de chauffeur, alsmede kenteken van een auto te zien krijgt. De chauffeur is dus identificeerbaar en traceerbaar.

In een redelijk nieuwe Lada werden we keurig voor de vertrekhal van de luchthaven in Almaty afgezet. We waren te vroeg, want de incheckbalie was nog niet geopend voor onze vlucht naar Nur Sultan, de huidige hoofdstad die beter bekend onder haar oude naam Astana, want de stad heet pas sinds 2019 Nur Sultan. Dit is de voornaam van de eerste president van Kazachstan Noersoeltan Nazarbajev, die vanaf de onafhankelijkheid in 1991 tot 2019 president van het land was.

De incheckbalie ging pas anderhalf uur voor vertrek open. We konden de bagage nog niet door laten labelen naar Ulaanbaatar en moesten in Astana/Nur Sultan dus naar een oplossing zoeken in de vorm van een left luggage.

Met de bus werden we naar het toestel gebracht, een Boeing 737-800. Keurig op tijd vertrok het vliegtuig. We zaten aan de rechterzijde van het toestel en konden dus nog naar de bergen ten zuiden van Almaty kijken, alhoewel ze al weer vaag te zien waren vanwege de smog. Op de korte vlucht naar Astana werd nog snel een broodje en een drankje uitgedeeld.

We vlogen langs Astana, dat we aan de rechterzijde zagen liggen alvorens op een vrijwel uitgestorven vliegveld te landen. Het vliegveld is gloednieuw, veel groter dan het vliegveld van Almaty, maar ook uitgestorven. De overheid van Kazachstan heeft besloten dat Nur Sultan de hoofdstad is en om die stad nog enige status te geven gaat al het vliegverkeer tegenwoordig via Nur Sultan, ondanks dat de stad zelf zeer weinig te bieden heeft. Daar waar vroeger een rechtstreekse verbinding was tussen Almaty en Ulaabaatar, gaat die vlucht tegenwoordig dus via Astana. Op die manier krijgt het grote, maar uitgestorven vliegveld nog enige status.

We moesten een behoorlijke tijd wachten voordat de bagage op de band lag en direct nadat we in de aankomsthal van het vliegveld waren, zagen we direct de left luggage afdeling en lieten we de rugzakken in de omhoezen achter in de bewaring tegen een kleine vergoeding.

We liepen het luchthavengebouw uit en voor de deur stopten drie bussen, nummer 10, 12 en 100, die alle naar het centrum van Astana rijden. Een rit van 15 kilometer, waar drie kwartier over wordt gedaan.

Astana Nur Sultan Kazachstan
Astana
Astana Nur Sultan
Astana Nur Sultan
Astana Nur Sultan
Astana Nur Sultan

Astana zag er wel iets anders uit dan Almaty. In de eerste plaats ontbraken de bergen. Astana ligt in een vlak land, midden in de woestijn. Het tweede dat opviel waren de moderne appartementengebouwen. Die zagen er erg netjes uit, maar de ziel ontbrak in de stad. Er zijn erg brede boulevards met relatief weinig verkeer en enorme shopping malls. Even kregen we de visioenen van Ashgabat in Turkmenistan weer terug.

We stapten uit in wat ons het centrum leek, maar toen we aan een voorbijgangster vroegen waar het centrum was, wees ze naar een plek dat wij niet als centrum zouden herkennen. Later bleek dat redelijk te kloppen; er is namelijk niet echt een centrum. We liepen wat door de straten en parken en maakten foto’s van de moderne gebouwen, het presidentieel paleis en de parken.

We keken wat rond in de shopping malls, maar echt bekoren kon het niet. Astana is een zeer moderne, maar steriele stad. Terrasjes ontbreken zo goed als en een écht gezellig en levendig centrum met leuke winkeltjes ontbreekt. Shoppen doe je in grote, overdekte shopping malls.

We aten bij een restaurantje dat ook Navat heette, maar geen onderdeel uitmaakte van de bekende keten en daarna gaven we onze laatste Tenge uit in de supermarkt, om vervolgens de bus terug te nemen naar de luchthaven.

Op de luchthaven checkten we in en wachtten we twee uur in een vrijwel uitgestorven vertrekhal. Echt prettig was dat niet, want er waren maar weinig bankjes beschikbaar. De enige comfortabele stoelen die er stonden waren massagestoelen. Maar daarvoor moest je betalen en om te voorkomen dat in de stoelen werd gezeten zonder te betalen, ging een alarm af als je er daadwerkelijk in ging zitten zonder te betalen.

Het vliegtuig naar Ulaanbaatar exact op tijd om 23.10 uur vertrok.

Dit was ons reisverhaal van Kazachstan. Het verhaal van onze wereldreis gaat verder in Mongolië. Lees je mee?