Kazachstan

Dinsdag 13 augustus 2019

Voordat we het Kazachse douanegebouw binnen konden, kregen we een migratiekaart uitgedeeld van een militair. Op het halve A5-je hoefden we alleen naam, paspoortnummer en handtekening te zetten.  Beetje overbodig, maar wel een belangrijk document. We hadden al snel een stempel van Kazakhstan in he paspoort en daarna moest de bagage door de röntgenscanner.  De snuffel-Duitse herder had geen oog voor ons.

Eenmaal in Kazakhstan stapten we in dezelfde bus, die er langer over deed om de grens te passeren dan wij zelf en reden we naar Almaty. Het landschap werd heuvelachtig en dor. Niets om naar huis toe te schrijven. De weg was in goede conditie en de chauffeur reed relaxed, soms zelfs ietwat aan de rustige kant.  Géén probleem.

Na een tijdje kwamen we op de hoofdweg tussen Almaty en Taraz.  Die werd opnieuw geasfalteerd of anders gezegd… deze werd van beton gemaakt. Dit leverde enkele korte omleidingen op op de plaats waar bruggetjes werden gebouwd.  Weer verderop stonden we kort in de file vanwege een (eenzijdig) ongeval.  Van de auto was niet veel meer over.

Tegen 16.00 uur kwamen we aan in Almaty op het busstation.  Aan de overkant van de weg was een bank waar we maar meteen 150 euro wisselden. Daarna hielden we bus 65 aan langs de weg (de bus stopt ook als er geen halte is J) en reden we naar het centrum.  Zoals we gewend zijn, sloeg de bus af terwijl we dat niet wilden, maar we bleven zitten en uiteindelijk bracht de bus ons toch tot vlakbij één van de hostals die we op Booking hadden gevonden, maar nog niet hadden geboekt.

Het eerste hostal was vol en Marjolijn ging kijken bij de twee anderen.  Bij Bal-moral hotel spraken ze geen Engels en bleek de walk-in tarief hoger te liggen dan op Booking en dus maakten we snel een boeking voor twee nachten. Naast dat de receptionisten geen Engels sprak, bleek ze ook nog eens niet zo vriendelijk. Maar de kleine kamer was oké en het bed goed.

We deden snel een wasje in het bad in de badkamer. Dat kwam mooi uit. Het water was bruin van al het stof dat in de kleding zat en er waren meerdere spoelbeurten nodig voordat het water weer schoon was.

We liepen naar het centrum in de hoop op een Beeline winkel die nog open zou zijn, maar als je op zoek bent naar een specifieke winkel, dan vind je die niet. Terwijl je er anders over struikelt. We aten bij een indiaas restaurant en daarna liepen we terug naar het hotel.

Woensdag 14 augustus 2019

Na het ontbijt liepen we naar een grote shopping mall, waar we een half uur (tot 10.00 uur) moesten wachten alvorens deze open ging, maar daarna hadden we snel een nieuwe Beeline SIM-kaart met 8GB internet voor ongeveer 4,60 euro.  We belden met de Mongoolse Ambassade en kregen te horen dat we pas vrijdag of maandag terecht konden voor een visumaanvraag. Dat was een domper, omdat we daardoor nog 2 dagen ‘vast’ zaten aan Almaty. We liepen verder naar het Nationale Museum. In de Bradt gids was men niet erg lyrisch over het museum, ‘maar als je toch in de buurt bent, dan zijn er wel een paar leuke dingen te zien’.  En dus kochten we voor 400 Tenge per persoon (1,30 euo) een kaartje.  Er hingen enkele doeken die in Yurts worden gebruikt, alsmede vloer- en wandkleden en sierraden, zadels etc.  Ook was er een zaal met schilderijen. Zoals de Bradt aangeeft: ‘De schilderijen zijn door de Hermitage geschonken om ook een kunstcollectie op te bouwen in Almaty, maar de Hermitage zal ze niet missen’. Heel aandachtig bekeken we de schilderijen dan ook niet.

We liepen verder naar het Independence monument. Bij zo’n belangrijke gebeurtenis als je onafhankelijkheid verwacht je een indrukwekkend monument op de mooiste plek van Almaty. Nou, als je twee 16 verdiepingen hoge flatgebouwen in Sovjetstijl op de achtergrond mooi vindt, dan is deze plek indrukwekkend.  Tussen de twee foeilelijke gebouwen, viel de zuil in het niet.

Independence square.

Weer liepen we verder en we lunchten in een restaurantje langs een drukke weg.  De pasta was heerlijk. En na de lunch liepen we naar het ‘Fine Arts Museum’.  Het gebouw was al minder deprimerend dan dat van het Nationaal museum en in het museum hing het vol met schilderijen.  Heel veel Russische schilderijen, maar ook een aantal Europese werken.  Nu klinkt het chauvinistisch, maar die laatsten waren wat schilderkunst betreft wel hoogstaander.  Dat neemt niet weg dat de Russische schilderijen ook mooi waren en het was des te leuker dat daarop meer het dagelijkse leven werd afgebeeld, terwijl de Europese schilderijen overwegend een religieuze achtergrond hadden.

We namen de bus terug en we aten nabij het hotel in een restaurantje waar ze met name shaslik barbecueden. Het vlees zag er goed uit en het eten was goed.  Alleen een beetje jammer dat (zoals zo vaak) de frietjes niet tegelijkertijd met het hoofdgerecht worden geserveerd. Tijdens het eten begon het lichtjes te regenen;  een kort buitje als voorbode voor wat ‘s nachts zou gaan komen. 

Gelukkig was het na het eten nog naar 100 meter lopen naar het hotel (en toen was het al weer droog).

Donderdag 15 augustus 2019

We moesten verkassen, want we hadden maar voor twee nachten geboekt en ondertussen was er op Booking geen kamers meer beschikbaar en we hadden geen zin om naar de mogelijkheden te vragen aan iemand die niet zo vriendelijk was en ook nog geen Engels sprak.  Inderdaad:  de receptioniste.

We namen bus 48 die ons bijna tot de voordeur van het Ihostal bracht, dat we hadden geboekt. We konden zo vroeg nog niet op de kamer, maar konden de spullen wel achterlaten in het hostal.

We liepen naar het centrum van Almaty. Onderweg informeerden we naar de prijs van een vlucht van Almaty naar Ulaanbatar, maar al snel kwamen we erachter dat Online boeken voordeliger was (scheelde 80 euro per persoon!).

In het Pavlov-park gingen we even zitten op een bankje en bedachten we een strategie voor de komende weken. Japan was als mogelijke uitwijkhaven op het netvlies gekomen en we bekeken plan B.  Dat zou in werking treden als we geen Mongools visum zouden kunnen aanvragen.  Plan B zou inhouden dat we dan direct doorvliegen naar Seoul, Mongolie skippen. Daarna zouden we na het bezoek aan Zuid-Korea vanuit Seoul naar Japan kunnen vliegen voor weinig (Seoul – Sapporo: 65 euro; idem naar Tokyo) en vanuit Japan naar Taiwan.

Kathedraal.
Kathedraal.
In de kathedraal.

We liepen verder naar de Christus Hemelvaartkathedraal in het midden van het Panfilovpark.  Een prachtige Russisch Orthodoxe kathedraal in zuurstokkleuren. Van buiten erg mooi en van binnen imposant met de vele iconen en bladgoud.  Er stonden twee mooie steenkachels in de hoeken. Voor de kathedraal was een pleintje vol met duiven.

We liepen naar de Green bazaar, dat 10 minuten lopen ten noorden van de katherdaal ligt. Inmiddels kennen we de bazaars wel in Centraal Azië en we liepen er snel overheen.  Het enige dat bijzonder was aan de markt was de vleesafdeling, waar in gescheiden delen kip, varken, paard, rund en schaap/geit werd aangeboden. Mocht je het plaatje van het beest dat boven de sectie hangt niet begrijpen of de verschillende soorten vlees niet uit elkaar kunnen houden, dan geven de beestenkoppen nog wel een hint.

Markt voor varkensvlees (rechts) en kip (links).
Markt voor paardenvlees.
Ze waren ooit zo schattig. Nu erg lekker.
Gedroogd fruit en specerijen.

We liepen verder naar de dierentuin.  Eindelijk eens wat anders.  En daar waar de dierentuinen in Nederland er duur zijn, konden we hier voor 2 euro per persoon naar binnen (700 tenge). Na binnenkomst liepen we direct tegen gevogelte aan:  gieren, arenden, buizerds, uilen etc. Vogels van een indrukwekkende omvang.  Ook de beesten uit Centraal Azië waren leuk.  Triest waren de leeuwen en beren, die in veel te kleine hokken zaten. Maar ze waren bezig met een nieuw onderkomen. Dat gaf hoop.

Via de autovrije winkelstraat liepen we terug naar het hotel. Onderweg aten we pasta in een restaurantje en kochten we in een supermarkt appels en yoghurt voor het ontbijt morgenochtend.

Vrijdag 16 augustus 2019

We namen bus 119 richting de Mongoolse Ambassade. Bus 119 zou in de buurt komen van de botanische tuin en dus zouden we daar eerst heen gaan en daarna na de Mongoolse Ambassade. Daar konden we -nadat we afgelopen woendag telefonisch contact hadden gehad met de ambassade- vanaf 14.00 uur terecht.

Met bus 119 richting de botanische tuin. Vanaf een bepaalde halte was het toch nog zo’n 1,5 kilometer lopen. We onderbraken de wandeltocht voor een kopje koffie met een taartpuntje. Daarna liepen we langs een sportwinkel, waar we -voor het eerst- vriendelijk werden benaderd door een tweede winkelbediende. De eerste gaf als antwoord “nee” toen we vroegen om een brillenkoordje en lieten de oude zien. De tweede winkelbediende was vriendelijker en sprak wel Engels en die haalde de brillenkoordjes tevoorschijn. De eerste winkelbediende had haar intelligentie op de borst hangen. Wat een inkijk in enorme bergen!

De botanische tuin bleek gesloten wegens renovatie. Er werd een nieuw hek geplaatst romdom de tuin en de wegen werden geasfalteerd. Er hing een indrukwekkende tekening hoe de nieuwe entree eruit zou komen te zien, maar door de hekken heen zagen we een dorre boel.

We kochten een stokbrood, kaas en melk in een supermarkt en in een parkje trachtten we dat te nuttigen. Het stokbrood was gortdroog en de kaas kraakte tussen onze tanden.

Daarna namen we een bus die ook in de buurt zou komen van de Mongoolse Ambassade en rond 13.30 uur stonden we voor het hek. Om 13.50 uur mochten we de ambassade binnen en werden we in perfect Engels te woord gestaan door de ambassademedewerker. Voor het aanvragen van een visum moesten we wel een vliegticket naar Mongolië overleggen, alsmede een  hotelboeking. Op de gang boekten we een vlucht van Astana naar Ulaanbtar, alsmede twee hotelovernachtingen in Ulaanbatar. Door de druk verwisselden we naam (name) en voornaam (surname) tijdens het boeken van het ticket en we hadden een nieuw probleem, dus.

De ambassademedewerker zou zijn uiterste best doen om het visum dezelfde dag te regelen zonder de express fee die daarbij hoort. Onze paspoorten zouden achter moeten blijven (in Bishkek hoefde dat NIET). Als het visum vandaag niet geregeld kon worden zou dat betekenen dat we 3 dagen extra in Almaty zouden moeten blijven tot en mat maandag. Dan zouden we dus ook niet naar Saty kunnen reizen omdat voor Saty een checkpoint is waar we onze originele paspoorten moeten laten zien. Kopieën worden niet geaccepteerd, althans volgens het internet. We moesten ons telefoonnummer maar achterlaten en dan zou hij ons bellen.

We verlieten de ambassade en gingen met enige spanning in het lijf in de buurt ervan in een kebabrestaurantje zitten. Een cafe was niet in de buurt. We verzonnen  een strategie hoe we de tickets gecorrigeerd konden krijgen en we besloten naar hetzelfde reisbureau terug te gaan als waar we gisteren hadden geïnformeerd voor tickets  maar daar niet boekten, omdat ze online voordeliger waren. Overigens op aanraden van de dame in het reisbureau.

Tegen 16.30 uur belde de ambassademedewerker met de mededeling dat de visa klaar lagen. We liepen naar de ambassade, betaalden en bedankten de man uitbundig voor de hulp. Daarna namen we bus 119 terug naar het centrum en liepen naar het reisbureau.  De dame in het reisbureau was aangenaam verrast ons weer te zien en bood direct hulp. Zij belde met Scat airlines en we kregen van haar het emailadres waarheen we een mail moesten schrijven. Daarin moesten we uitleggen hoe de fout was ontstaan en een kopie van onze paspoorten toevoegen en dan zou alles goedkomen. In dat laatste hadden we niet direct vertrouwen, maar we konden tenminste een poging ondernemen.

We hadden een restaurant gezien vlakbij het Hostel, dat een gezellig terras had en waar het gisteravond afgeladen vol was. We besloten erheen te lopen. Alle tafels waren bezet en we lieten ons op de wachtlijst plaatsen. Terwijl we wachtten, raakten we aan de praat met twee mannen, waarvan er slechts een Engels sprak. Ze nodigden ons uit om bij hen aan tafel plaats te nemen als wij daar geen bezwaar tegen hadden en dat deden we. Al snel kwam de wodka ter sprake en het eerste glas was al snel gevuld. We werden geholpen in onze keuze door Sergey, die Engels sprak. Hij vertaalde wat op de kaart stond, maar zijn schoolvriend van 50 jaar geleden gebruikte google translate en de camera. Hij hield de camera van de telefoon met google translate  boven de kaart en ineens konden we in ieder geval delen ervan lezen in het Engels.

Marjolijn zat naast Sergey en kon daarmee goed praten. Remco zat naast de niet Engels sprekende man en  die twee communiceerden met behulp van Google translate. Er werd geen woord gezegd, maar wel uitbundig gelachen. Er werd nog wat wodka besteld en  we leerden hoe we het moesten drinken; eerst in- en uitademen en daarna pas in een slok naar binnen werpen. Dan brandt het minder in de keel. We hadden een gezellige avond en dat was wat we hard nodig hadden na enkele tegenslagen. Toen we wilden betalen werd ons dat niet in dank afgenomen. Wij waren te gast in Kazakhstan en de heren stonden erop te betalen. We namen afscheid, nadat we de afspraak hadden gemaakt dat we elkaar volgende week zouden zien, een wandeling in de bergen gingen maken en dat wij daarna het eten zouden betalen.

Sergay (rechts) en zijn vriend (links) die hij al 50 jaar kent.

Zaterdag 17 augustus 2019

We hadden de kamer in het Ihostel voor twee nachten gereserveerd en moesten iets verzinnen voor de komende nacht. We zouden eigenlijk vandaag naar Saty gaan, maar toen we de gordijnen om 06.00 uur openden kwam de regen met bakken uit de hemel. We doken terug in bed en stelden  Saty met een dag uit.

Om 09.30 uur werden we wakker en boekten een hotel dichterbij het bustation, dat zowel goedkoper was, een eigen badkamer had en dus dichterbij het busstation lag, zodat we geen taxi hoefden te nemen heel vroeg de volgende ochtend.

Daarna schreven een email naar websales@scat.kz om de fout in de boeking van ons vliegticket te corrigeren. Hopelijk zou dat kunnen en anders zou het ons nieuwe tickets kosten.

We liepen  naar de bushalte van waar een bus direct naar het andere hotel zou gaan, maar na zo’n 20 minuten wachten en vele andere bussen te hebben zien langskomen, namen we maar bus 119 die ook langs het hotel zou gaan, maar via een omweg.

We checkten in bij hotel Tahar en legden de spullen op de kleine kamer met een twijfelaartje, maar wel met een okay badkamertje. Inmiddels hadden we ook emailtje van Scat Airlines met nieuwe, gecorrigeerde tickets. Gelukkig, dat was mazzel!

We liepen naar het busstation, waar we erachter kwamen dat er wel een minibus naar Chilik (halverweg) zou gaan voor 700 som per persoon, maar dat er geen andere opties warens dan een shared taxi naar Saty en daar vroegen ze 30.000 som voor. Veel te veel.

Geërgerd verlieten we de omgeving van het busstation en gingen lunchen  bij de KFC. Niet erg hoogstaand, maar ‘er moest wat in’. We zagen mensen met paraplu’s binnenkomen en toen we naar buiten liepen, plenste het. Gelukkig hadden we onze paraplu’s bij ons  die we altijd hebben gebruiken tegen de felle zon.

We staken de weg over en liepen naar het toeristenbureau, waar ze ons ook niet konden helpen aan een goede oplossing om naar Saty te komen. Op het verzoek van de jongen op het toeristenbureau lieten we onze telefoonnummer achter, maar er werd niet op gebeld.

In de stromende regen liepen er door het park. Al snel waren de broekspijpen aan de onderkant doorweekt en we besloten een Turks restaurant in te vluchten, waar we een kopje Turkse thee (super sterk) en nam Remco een taartje.

Daarna liepen we naar hetzelfde restaurant als waar we de avond ervoor haden gezeten, restaurant Vilka, waar we wederom een perfecte steak aten met een biertje. Het eten was perfect en de rekening was met een kleine 7.000 Tenge de laagste tot nu toe. Na het eten kochten we bij de Small supermarkt (vreemde naam voor een supergrote winkel) spullen voor het ontbijt en een biertje en daarna namen we de bus terug naar het hotel.

Zondag 18 augustus 2019

De wekker ging vanochtend wel heel vroeg, namelijk om 06.00 uur. Er stond een uitdaging op het programma, namelijk transport naar het plaatsje Saty. Na het ontbijt begaven we ons naar het busstation, dat op een kilometertje van het hostal ligt. We smokkelden door twee haltes zwart te rijden in een stadsbus.

Op het busstation, waar overigens geen bus te zien was, maar alleen minibusjes en shared taxis, hadden we al snel en taxichauffeur die naar Kengen zou gaan. De weg naar Saty slaat net voor Kengen af en op het internet hadden we al gelezen dat de meeste taxichauffeurs je op de splitsing droppen. Zo ook bij deze chauffeur. De onderhandeling begon met een  vraagprijs van 30.000 Tenge, maar uiteindelijk hadden we een privetaxi voor 10.000 tenge. De juiste prijs per persoon in een 6- persoons taxi zou 3000 Tenge zijn. We waren dus duurder uit, maar vertrokken wel direct om 08.10 uur.

Met een enorme vaart (140 kilometer per uur) racede de chauffeur over de lege snelweg. Rechts van ons zagen we de schitterende, besneeuwde bergen. Die waren na de regenbuien van gisteren nu goed zichtbaar.

We werden afgezet bij de splitsing naar Saty. We hadden al snel een lift voor de resterende 76 kilometer van een aantal jongeren. De bestuurder had in Maastricht had gestudeerd. Na een uur kwamen we rond 12.15 uur aan in Saty. Onderweg genoten we van de weidse heuvels en de vele adelaars die in de lucht zweefden. De eerste stapelwolken vormden zich al boven de besneeuwde bergen.

Saty is een klein dorp wat niet veel voorstelt. Ieder tweede huis is zo’n beetje en guesthouse en na er twee te hebben gezien kozen we voor de derde optie. Het ligt redelijk geisoleerd en we hadden hier geen internetbereik. Als we ons wilden wassen, moesten we dat zeggen. Dan werd er een vuurtje gestookt om het water op te warmen.

We lieten de rugzakken achter en gingen op zoek naar een buurtwinkeltje om iets voor de lunch te kopen, maar de buurtwinkeltjes waren allemal dicht. Op de terugweg naar het hostal bleek er net weer een open te gaan, maar in het buurtwinkeltje was er niet veel te koop. Met name houdbare dingen, alsmede koekjes. We kochten een fles cola en we konden nog lunchen met de toastjes die we nog bij ons hadden, alsmede pindakaas en Nutella.

Lake Kaindy, met de boomstammen die vanuit het meer komen.
Lake Kaindy, met de boomstammen die vanuit het meer komen.

We liepen naar de weg die naar Lake Kaindy leidt en we gingen daar langs de kant van de weg zitten om te lunchen. Tegelijkertijd probeerden we een lift te regelen, maar het eerste kwartier zat het niet mee. Nadat we klaar waren met de ‘lunch’ kwam een pick up truck langs en we konden mee in het bakkie. De zon scheen en het was aangenaam van temperatuur en we zagen de kans schoon.

Voordeel van een open bakkie is het vrije uitzicht en de omgeving was mooi. Groene heuvels en we reden langzaam de bergen in over een uitermate slechte weg. De regen van gisteren had gezorgd voor diepe plassen en modder op de weg.

De chauffeur (een advocaat) reed heel  bedeesd, zodat we niet door elkaar werden geschud. Hoewel het vanaf de hoofdweg maar 12 kilometer is naar het meer, deden we er toch anderhalf uur over. De eenbaansweg werd intensief gebruikt in twee richtingen en regelmatig was er dus een passeermoment met erg weinig ruimte tussen de passerende autos’s. Er werd tussentijds gestopt om ons te voorzien van koekjes.

Bij lake Kaindy waren we (op een zondag) niet als enigen. Op de ‘parkeerplaats’, vandaag meer een modderpoel, kon je paarden huren voor de laatste 750 meter van de parkeerplaats naar het meer. Wij gingen lopen. Onze chauffeur en zijn vriendens namen wel een paard, nadat we zo brutaal waren geweest door te vragen of we ook weer mee terug mochten rijden. Dat was geen probleem en voor ons een hele zorg minder.

Helaas was het boven het meer zwaar bewolkt. Dat betekende dat de zonnestralen niet diep het water in drongen en dat betekende ook dat we niet de optimale plaatjes konden schieten. We verbleven ongeveer een half uurtje bij het meer met de karakteristieke bomen die midden in het meer staan. Dit meer is ontstaan door een aardverschuiving. Daarna reden  we in het bakkie mee terug haar Saty. ‘s Avonds arriveerden nog twee families in het guesthouse. Ze maakten hun eigen avondeten. De mannen ontvermden zich over de geitensoep. Remco kreeg de onvermijdelijke wodka voorgeschoteld. Als avondeten kregen we aardappels met wat groente en vlees, dat behoorkijk goed ssmaakte. Voor het eerst in een homestay dat het eten ietwat smaakvol was.

We lagen rond 22.00 uur op bed. Aan de andere kant van de deur gingen de twee families nog tot ongeveer 0.00 uur door. Wij lagen snel onder zeil.

Maandag 19 augustus 2019

We liepen na het ontbijt naar de andere kant van het langwerpige Saty om er achter te komen dat het bakkertje weer gesloten was. Dit betekende dat we geen lunch mee konden nemen. We gingen langs de weg staan en al snel hadden we een lift naar Kolsay 1, het eerste meer van de drie op een rij waarvan alleen de eerste twee bereikbaar zijn. Het derde meer is niet toegankelijk, omdat het in het brensgebied met Kirgizië ligt.

Kolsay 1-meer.
Kolsay 1-meer.

Bij Kolsay 1 bedankten we de drie mannen voor de lift en begonnen we aan de wandeling. In eerste instantie liepen we 1,8 kilometer langs het meer. Die route ging al op en neer, maar was nog goed te doen. Aan het einde van het meer liepen we het bos in en werd het pad modderiger en modderiger. De regen van de afgelopen dagen hadden er een blubberbende van gemaakt en de vele paarden op de route hadden het pad ook flink beschadigd.

Kolsay 2-meer.

Het duurde een hele tijd voor we tegenliggers tegenkwamen. Die hadden de nacht doorgebracht in een tent bij Kolsai 2 en hadden veel regen gehad. De laaste kilometers van de 8 kilometer lange tocht was het zwaarste, omdat die vrij steil bergopwaarts ging.

Kolsay 2-meer

Bij Kolsai 2 waren we zo goed als alleen. De grijze wolken boven de bergen stonden in schril contrast met de blauwere lucht boven het dal. Als dat maar goed gaat.

Erg groen onderweg naar het Kolsay 2-meer.

We verbleven een half uurtje bij Kolsai 2 en daarna keerden we hetzelfde pad terug. Onderweg kwamen we nu meer mensen tegen die nog bergopwaarts gingen. Terug bij Kolsai 1 zag de lucht er vriendelijker uit. Behoorlijk uitgeput kwamen we op de parkeerplaats van Kolsai 1, waar we de mazzel hadden dat zo’n beetje de eerste auto stopte op ons verzoek. Al snel waren we weer terug in Saty

Om 20.15 uur kregen we avondeten, dat uit een noodle soep bestond. Gelukkig was er een grote pan voor ons en konden we twee keer opscheppen.

Dinsdag 20 augustus 2019

We maakten ontbijt en rekende de kamer af. Daarna liepen we naar de splitsing met de weg naar Lake Kaindy. Als we daar zouden gaan staan, dan hadden we de meeste kans op een lift, maar dat bleek minder eenvoudig dan gehoopt. We waren niet van een snelle lift uitgegaan, aangezien we de kans niet groot achtten dat er veel verkeer ‘s ochtends richting Almaty zou gaan en dat bleek de waarheid. De auto’s die langskwamen zaten vol . We stonden twee uur langs de kant van de weg voordat iemand ons meenam naar de volgende plaats, 25 kilometer verderop.

Daar werden we afgezet en we liepen het dorp uit naar de enige weg richting Almaty. Na ongeveer een half uur kregen we een lift, die ons afzette bij de splitsing naar de Charyn Canyon. Daar moesten we weer ongeveer een kwartier wachten voor een luxe Toyota Land Cruiser, die ons meenam naar  de canyon. In de auto zaten twee Kazachse jongens, die bij Deloitte werkten als auditoren en een Frans meisje. De drie waren vanochtend uit Almaty vertrokken en zouden daar ook weer naar terugkeren. We grepen de kans aan en vroegen of we mee terug mochten rijden naar Almaty. Dat was geen probleem. We hadden nu ook het geluk dat we niet met onze zware rugzakken hoefden te slepen bij de Charyn Canyon, want die konden we achterlaten in de auto.

Het Franse meisje Alice, Marjolijn en de twee jongens bereidden de picknick voor. De jongens waren goed voorbereid en hadden een BBQ een groot tapijt en een waterpijp bij zich. Remco liep naar en door de Canyon tot aan de Charynrivier. Indrukwekkend! Een diep uitgesleten kloof met wanden van honderden meters hoog. We hadden geluk met het weer. Het was een aangename 25 graden en er stond wat wind. In de reisgids stond dat het onaangenaam heet met weinig wind zou zijn in de Canyon, maar dat viel dus wel mee. Het pad vanaf de parkeerplaats tot in de canyon was erg steil. Vreemd dat men nog steeds geen trappen heeft aangelegd op zo’n toeristische plek.

Charyn Canyon.

Na de lunch gingen de twee Kazachen en Alice naar de Canyon. Ze bleven best lang weg. Later bleek dat ze een toeriste met een grote rugzag hadden geholpen die halverwege een eigen gekozen weg niet meer naar boven of beneden durfde. Ondertussen zaten wij in de schaduw te lezen en kregen van andere bezoekers chocola en watermeloen aangeboden.

Het begon al schemerig te worden toen we vertrokken uit de canyon. We hadden nog een lange rit voor de boeg en tegen 21.30 waren we terug in Almaty. Ondertussen zochten we naar een overnachtingsplek op booking.com. We waren een dag eerder terug en hadden voor deze nacht nog geen kamer geboekt Dat was lastig en nadat we bij een hotel werden gedropt waar we heel onvriendelijk te word werden gestaan, besloten we om terug te keren naar IHostal. Daar hadden ze nog een plek op de slaapzaal vrij. Voor Remco in de mannen slaapzaal en voor Marjolijn in de vrouwenafdeling. Niet echt ons ding, maar we waren moe en hadden geen puf meer om verder te zoeken. De stapelbedden waren afgeschermd met een gordijntje, zodat je toch nog een beetje privacy hebt. We hadden ook nogal trek en liepen maar weer naar het restaurantje waar we eerder waren geweest. Om 23.00 uur aten we nog een steak met frietjes.

Woensdag 21 augustus 2019

We kochten wat ontbijt in de Small supermarket en aten dit op op een bankje. Daarna liepen we terug naar het iHostal en pakte onze spullen om te verhuisd naar het Freedom hostal waar we voor de komende 4 nachten hadden geboekt. Ze hadden daar voor de nacht ervoor geen kamer vrij. Nadat we ons hadden gesettled, gingen we het centrum in. We keerden terug naar een outdoor shop waar we eerder waren geweest en waar ze naast veel jachtatributen een zeer uitgebreide tentencollectie hadden. Na een uitgebreid vergelijk en onderzoek op internet vonden we een geschikt tentje (made in Germany) voor 33.000 Som (zo’n 75 euro).

Alhoewel er veel winkelpersoneel was in de winkel werden we niet geholpen. Er werd alleen maar Russisch gesproken. Voor het afrekenen werden we verwezen naar de bovenliggende etage. Daar zaten 3 dames niets te doen. Eén van hen legde het breiwerkje weg en rondde de betaling af. Na het tonen van de bon met stempel konden we beneden onze tent meenemen.

We aten bij restaurant Navat. Een keten waar we ook in Kirgische gegeten hadden.

Donderdag 22 augustus 2019

Vandaag deden we niet veel. We bereidden onze reis in Zuid Korea een beetje voor, deden enkele wasjes (althans, de machine deed dat voor het grootste deel) en aan het einde van de dag liepen we naar restaurant Vilka. Onderweg kwamen we langs een outdoorwinkel en daar kocht Remco twee T-shirts. De t-shirts die we tot nu toe dragen, beginnen behoorlijk te verkleuren en twee van de t-shirts zijn relatief zwaar.

In restaurant Vilka nam Remco een paardenbiefstuk die net ietwat minder lekker was dan de steaks die we eerder hier hadden gegeten.

Na het eten namen we de bus terug richting het hostal.

Vrijdag 23 augustus 2019

We namen de bus naar het Great Almaty lake. Het was even zoeken naar de bushalte van lijn 63 die ons voor een deel op weg zou brengen. Terwijl we op de bus stonden te wachten, ontvingen we een SMS-je van Alice. Zij meldde dat ze op weg was naar hetzelfde meer en we belden met haar om ergens af te spreken. We moesten ergens overstappen op buslijn 28. www.wikiroutes.com is echt een perfecte website om busroutes op te vragen. Op de eindhalte van bus 28 zat Alice in het bushokje op ons te wachten. Vanaf de eindhalte was het nog 12 kilometer stevig bergopwaarts naar het meer en we besloten niet te gaan liften, maar om een Yandex taxi te bestellen. Met z’n drieen voor 2.000 Som is niet veel geld voor een taxi.

De taxi kwam binnen vijf minuten en reed vrijwel stapvoets naar boven. Sommige stukken waren behoorlijk steil en andere stukken weer erg smal. Bij het meer werden we afgezet en we maakten de nodige foto’s. Een groep jonge jongens en meisjes waren het hele eind naar boven gelopen en waren blij dat ze er waren en moesten al hijgend ook nog hun Engels met ons oefenen. Bij het meer was het druk met auto’s en met name met Kazakse toeristen, de meesten waarschijnlijk uit Almaty. Met z’n drieën lunchten we en moesten daarna halsoverkop vertrekken. Tijdens de lunch leek het alsof we onweer hoorden en dat werd al snel bevestigd. Onweer en de mogelijkheid van regen deden ons besluiten terug te keren. We liepen naar de parkeelaats, waar de eerste auto ons meenam terug richting Almaty. We werden ergens gedropt en namen een Yandex taxi naar Kok tobe, de heuvel bij Almaty met het reuzenrad en de televisietoren. Voor 2000 Som per persoon kochten we retourtickets met de kabelbaan naar boven. In de kabelbaan hoorden we de wind om de cabine gieren en zagen we de bliksem in de verte. Het leek of het onweer overtrok zonder regen op ons neer te laten. In de verte zagen we de regenslierten wel uit de wolken neerdalen; precies boven Big Almaty lake.

Vanaf de heuvel hadden we mooi uitzicht over Almaty, alhoewel de zon, die toch ook nog doorkwam precies verkeerd stond. Dat zorgde ervoor dat de snelweg eruit zag als een spiegel. Alice en Remco daalden de heuvel af in een bobsleekarretje en beiden waren teleurgesteld dat het al zo snel voorbij was. We liepen door het park op de heuvel, langs een openlucht dierentuintje met kleine hokken en langs het Beatles monument met vier gelijklijkende poppen. Althans, qua kapsel en qua kleding.

We namen de kabelbaan terug naar beneden en liepen naar Restaurant Paradise. Het eten was er best goed. Na het eten nam Alice een Uansex taxi terug naar haar hostal en liepen wij terug naar het hostal, dat op een kwartiertje lopen (max) lag.

Zaterdag 24 augustus 2019

Om 08.00 uur werden we door Sergey en z’n vrouw opgehaald voor de deur van het hostal en reden we samen naar Medeo. De auto werd geparkeerd en daarna liepen we naar een minibus die bij de ingang van de bekende schaatsbaan stond. Die bracht ons eeen eindje op weg richting Shimbulak, maar onderweg stapten we uit en begonnen we aan de wandeltocht. Die ging meteen bergopwaarts. Katja, de vrouw van Sergey verdween al snel uit het zicht terwijl wij zwoegden naar boven. Wellicht toch een verschil in ervarenheid in het bergwandelen?

Na een eerste klim kwamen we op een open stuk dat wat vlakker was. Er groeiden enorm veel frambozenplanten, met piepkleine framboosjes eraan. We snoepten ervan en liepen door. Na weer een stijging kwamen we uit bij een waterval. De omgeving om de waterval was lichtgroen van de vele mossen die er groeiden. Weer een stevige klim werd weer afgewisseld door een vlakker stuk en als toetje kregen we nog een flinke klim alvorens we bij een klein meertje eindigden. We lunchten daar. Sergey haalde een gaspitje uit z’n rugzak en maakte thee en wij hadden brood en kaas te delen.

Tijdens de lunch trokken we fleecetrui en onze FrisoExpert regenjasjes aan, want het was en fris en het regende een klein beetje. De bergtoppen verdwenen in de mist om er vervolgens even snel ook weer uit te komen, maar blauwe luchten zouden we om de toppen niet te zien krijgen.

Sergey en Remco liepen nog een laatste stukje omhoog naar een turquise gletsjermeertje. Er stond een klein, groen tentje vlakbij het water waar twee jongelui in zaten.

We keerden dezelfde weg terug en hoewel de terugweg sneller ging, was die niet makkelijker. Sterker nog, het was een aanslag op de knieën. Tien kilometer bergafwaarts vonden de knietjes niet erg leuk. En terug bij de geasfalteerde weg naar Shimbulak moesten we ook nog terugkopen naar de auto. Voordeel was dat we nu de schaatsbaan van bovenaf konden zien. De schaatsbaan met naturijs was nu nieg in gebruik. Er werd onderhoud aan bodem van de schaatsbaan, die nu uit beton bestond, gepleegd. Van bovenaf leek de baan helemaal niet zo groot.

Sergey en Katja zetten ons voor de deur van het hostal af. Ons aanbod om samen nog ergens een bietje te gaan drinken en wat te gaan eten sloegen ze af. Ze waren allebei erg moe. Om heel eerlijk te zijn vonden we dat niet zo erg. Wij gingen nog snel wat eten bij restaurant Navat, nadat we bij een Thais restaurant niet werden ontvangen door personeel en het in het restaurant uitgestorven was. Daarna pakten we de rugzakken voor het grootste deel in op de kamer.

Zondag 25 augustus 2019

Na het ontbijt pakten we de rugzakken in en bestelden we via de Yandex app een Yandex taxi. Geen gezeur over tarief etc, maar perfect geregelde taxi. Yandex (en Uber) scheidt het kaf van het koren en al het slechte taxituig wordt op deze manier hun werk ontnomen. Eigen schuld! Wij zijn helemaal voor. Het grote voordeel is dat een taxi altijd snel ter plaatse is en dat je naam van de chauffeur, alsmede kenteken van ee auto te zien krijgt. De chauffeur is dus identificeerbaar en traceerbaar.

In een redelijk nieuwe Lada werden we keurig voor de vertrekhal van de luchthaven afgezet. We waren te vroeg, want de inckeckbalie was nog niet geopend voor onze vlucht naar Astana. Die ging pas anderhalf uur voor vertrek open. We konden de bagage nog niet door laten labelen naar Ulaanbatar en moesten dus in Astana naar een oplossing zoeken in de vorm van een left luggage.

Met de bus werden we naar het toestel gebracht, een Boeing 737-800. Keurig op tijd vertrok het vliegtuig. We zaten aan de rechterzijde van het toestel en konden dus nog naar de bergen ten zuiden van Almaty kijken, alhoewel ze al weer vaag te zien waren vanwege de smog. Op de korte vlucht naar Astana werd nog snel een broodje en een drankje uitgedeeld.

We vlogen langs Astana, dat we aan de rechterzijde zagen liggen alvorens op een vrijwel uitgestorven vliegveld te landen. Het vliegveld is gloednieuw, veel groter dan het vliegveld van Almaty, maar ook uitgestorven. Om nog enig verkeer te verwerken is besloten om (vrijwel) alle binnenlandse vluchten via Astana te leiden. Op die manier krijgt het vliegveld nog enige status.

We moesten een behoorlijke tijd wachten voordat de bagage op de band lag en direct nadat we in de aankomsthal van het vliegveld waren, zagen we de left luggage adfeling en lieten we de rugzakken in de omhoezen achter in de bewaring.

We liepen het luchthavengebouw uit en voor de deur stopten drie bussen, nummer 10, 12 en 100, die allen naar het centrum van Astana rijden. Een rit van 15 kilometer, waar drie kwartier over wordt gedaan. Astana zag er wel iets anders uit dan Almaty. In de eerste plaats ontbraken de bergen. Astana ligt in een vlak land. Het tweede dat opviel waren de moderne appartementengebouwen. Die zagen er erg netjes uit. Brede straten met relatief weinig verkeer en enorme shopping malls.

We stapten uit in wat ons het centrum leek, maar toen we aan een voorbijgangster vroegen waar het centrum was, wees ze naar een plek dat wij niet als centrum zouden herkennen. Later bleek dat redelijk te kloppen; er is niet echt een centrum. We liepen wat door de straten en parken en maakten foto’s van de moderne gebouwen, het presidentieel paleis en de parken. We keken wat rond in de shopping malls, maar echt bekoren kon het niet.

We aten bij een restaurantje dat ook Navat heette, maar geen onderdeel uitmaakte van de bekende keten en daarna gaven we onze laatste Som uit in de supermarkt, om vervolgens de bus terug te nemen naar de luchthaven. Op de luchthaven checkten we in en wachtten we twee uur in een vrijwel uitgestorven vertrekhal tot het vliegtuig naar Ulaanbatar exact op tijd om 23.10 uur vertrok.